Historia kominiarstwa

Początki kominiarstwa sięgają XIII wieku, czyli okresu, w którym starano się już powszechnie wyprowadzać dym do wyższych warstw atmosfery – przez stosowanie kominów wychodzących mniej lub więcej ponad dachy budynków.

Nazw dla otworów kominowych jest wiele na świecie, jednak nazwa komin należy do najstarszych, bo pochodzi z ojczyzny pierwszych, w dzisiejszym znaczeniu, kominów – z Włoch. Włoskiego pochodzenia jest też nazwa kominiarz.

Pierwsi fachowcy (kominiarze) zjawiają się na przełomie XIII i XIV wieku. Przez wieki czyszczono kominy wyłącznie w miastach, pałacach zamkach i klasztorach, gdyż fachowców było mało, a zapotrzebowanie na rzemieślnicze usługi kominiarskie buło bardzo duże. Kominiarzy darzono wielkim szacunkiem i zaufaniem, a ich pracę uznawano jako wyjątkowo pożyteczną, ciężką i niebezpieczną. Zjawienie się kominiarza w mieście lub obiekcie uznawane było przez lud jako szczęście, gdyż kominiarz był tym, który zapobiegał nieszczęściu, chroniąc miasta i ludy przed pożarami. Od tamtego okresu, od zalążka kominiarstwa, przez wielowiekowy okres do dnia dzisiejszego większość ludzi podtrzymuje wiarę, że kominiarz przynosi szczęście.

Pierwsze cechy kominiarzy powstały w XVI wieku. Norymbergia (Niemcy) była pierwszym miastem, które już w 1515 roku posiadało własny cech kominiarski. Kominiarze Pragi mieli swój własny cech dopiero w roku 1657. W Polsce zaś powstawały cechy kominiarzy w wieku XVIII, w tym w 1776 roku w Warszawie. Patronem wszystkich cechów kominiarskich w Europie był św. Florian.